Zamek w Łowiczu – ruiny zamku arcybiskupów gnieźnieńskich zbudowanego w XIV wieku. Od XV do końca XVIII wieku najważniejszą rezydencją arcybiskupów gnieźnieńskich (prymasów Polski). Położony na obrzeżach Łowicza przy przejściu przez Błota Łęczyckie traktu drogowego z Gniezna do Warszawy oraz z Torunia do Lwowa. thumb|Georg Braun - Zamek od południa i miasto Łowicz około 1618 r.|256x256px mały|256x256px|Zamek od północy wg rysunku J.E. Dahlberga z 1656 r. Po prawej zamek wysoki, wieża z bramą do miasta, po lewej zamek niski z renesansowym pałacem.
XIV - XV wiek (zamek gotycki) Zamek po raz pierwszy wzmiankowany był w 1359 roku, a rozkazał go zbudować arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki. Początkowo było to kamienno-ceglane założenie składające się z muru obronnego na planie czworoboku (o boku 31-34 m) oraz wysuniętej od wschodu czworobocznej wieży bramnej (o bokach 18 x 10 m). Wewnątrz murów od strony północnej zbudowano budynek o szerokości około 13 m, a od południa budynek o szerokości 10 metrów (być może z wieżą od wschodu). Dziedziniec miał wymiary 23 x 10 mAugustyniak Jerzy, Archeologia o zamku w Łowiczu, Spotkania z Zabytkami, 2001, nr 6, s 17-19. Zamek otaczała fosa oraz wał, który zaczęto wznosić około 1351 roku. Tę część opisywano jako zamek wysoki (arx superior).