W maju 1914 został powołany na ośmiotygodniowe ćwiczenia rezerwy, a w lipcu tego roku zmobilizowany. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 4 mariupolskiego pułku huzarów. 2 sierpnia 1914 w Prusach Wschodnich został ciężko ranny. Po sześciomiesięcznej kuracji wrócił do pułku i walczył z Niemcami do rewolucji październikowej. Następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został wcielony do 1 pułku ułanów. W 1918, po demobilizacji korpusu, wrócił do Warszawy.
W listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców, a następnie wstąpił do 1 pułku ułanów krechowieckich. W szeregach tego oddziału służył nieprzerwanie do 1925 i walczył na wojnie z bolszewikami.
W 1924 ukończył kurs w Szkole Samochodów Pancernych w Saumur we Francji. W listopadzie 1925 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 1 szwadronu samochodów pancernych w Grodnie z równoczesnym przeniesieniem z 1 do 10 pułku ułanów. W lutym 1927 został przeniesiony do 1 pułku ułanów z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii i przydziałem do Szkoły Czołgów i Samochodów Pancernych na stanowisko wykładowcy. W grudniu 1927 został przeniesiony do 1 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.