Była uwięziona na Pawiaku. Jej losy po 15 maja są nieznane. Według relacji jej siostry Barbary Lenard 23 maja 1944 roku Zofia Kamińska miała otrzymać paczkę, jednak ta nie została przyjęta, gdyż Kamińska nie figurowała już w ewidencji więźniów. Współwięźniowie mieli przekazać rodzicom Kamińskiej, że ich córka była w dniach 21 i 22 maja była przesłuchiwana w siedzibie Gestapo na al. Szucha. Po pierwszym przesłuchaniu miała wrócić ciężko pobita, po drugim nie wróciła do celi. Za pośrednictwem pośredników rodzina miała rzekomo skontaktować się z jednym z funkcjonariuszy Gestapo, który miał potwierdzić, że Zofia Kamińska faktycznie znajduje się w ewidencji jako osoba zmarła, jednak miał stwierdzić, że faktycznie mogła zostać wywieziona do obozu koncentracyjnego. Kontakt przerwał wybuch powstania warszawskiego.
Po upadku powstania na Mokotowie rodzice Zofii Kamińskiej zostali wypędzeni z domu. Po zakończeniu II wojny światowej bezskutecznie próbowali odnaleźć córkę. Barbara Lenard brała udział w powstaniu warszawskim jako sanitariuszka. Była jeńcem obozu Zeithain, wróciła do Polski w lipcu 1945 roku.