Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 282 wprost, rząd 2, miejsce 22).

Działalność społeczna Był uczniem i kontynuatorem działalności Aleksandra Janowskiego (1986–1944), pioniera polskiego krajoznawstwa, oraz współpracownikiem twórców PTK, m.in. Mikołaja Wisznickiego (1870–1954). Po 1920 pracował społecznie w Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych, propagując krajoznawstwo wśród młodzieży robotniczej. W latach 1920–1927 nadzorował z ramienia PTK budowę schroniska w Pucku i w 1927 wygłosił we wsiach powiatu puckiego cykl prelekcji o Polsce. W 1948 zorganizował w kraju obóz dla 3000 dzieci polskich emigrantów.

Odbył liczne podróże po Polsce, szerząc świadomość potrzeby ochrony zabytków; wiele z nich zawdzięcza mu ocalenie i wpis do rejestrów konserwatorskich. Po II wojnie światowej stworzył sieć społecznych opiekunów zabytkow PTTK; w 1962 ich liczba wynosiła 1250 i opiekowali się przeszło 5000 obiektami. Działał na rzecz odbudowy i rozbudowy sieci muzeów regionalnych PTK i PTTK;