W okresie międzywojennym był m.in. liderem Organizacji Syjonistycznej Małopolski Zachodniej i Śląska (obok Ozjasza Thona), Towarzystwa Odbudowy Palestyny i Żydowskiego Funduszu Narodowego w Krakowie. Był delegatem na kongresy syjonistyczne w Karlsbadzie (1921), Wiedniu (1925) i Bazylei (1927). Był także współzałożycielem Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Tarbut”. Od 1922 roku był członkiem władz „Nowego Dziennika”. Był także działaczem na rzecz rozwoju szkolnictwa, a w 1936 roku został patronem Gimnazjum Hebrajskiego w Krakowie, którego był twórcą i wieloletnim dyrektorem.

W 1929 roku został wybrany do władz gminy żydowskiej w Krakowie jako reprezentant syjonistów. Jako lekarz pracował m.in. w krakowskim szpitalu św. Łazarza.

Podczas II wojny światowej był członkiem prezydium Żydowskiej Samopomocy Społecznej, przewodniczył także Towarzystwu Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej. Przebywał w getcie krakowskim, przez pewien czas był uwięziony w obozie w Płaszowie, gdzie pracował w rewirze lekarskim. Następnie, wraz z żoną Marią pracował w fabryce Oskara Schindlera. Po jej przeniesieniu do Brünnlitz, kierował izbą lekarską w tamtejszym obozie pracy.

Po wojnie wyjechał do Palestyny.