Zwiększona wytrzymałość kadłuba pozwalała też na osiąganie większej w stosunku do poprzedników głębokości zanurzenia wynoszącej 50 metrów.
„Galileo Ferraris” zbudowany został w . Stępkę okrętu położono 2 czerwca 1912 roku, a zwodowany został 9 listopada 1913 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć piemonckiego naukowca Galileo Ferrarisa, odkrywcy m.in. wirującego pola magnetycznego i wynalazcy silnika asynchronicznego. Był pierwszym okrętem noszącym tę nazwę we włoskiej flocie.
Dane taktyczno-techniczne „Galileo Ferraris” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 42,3 metra, szerokość 4,17 metra i zanurzenie 3,96 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 355 ton, a w zanurzeniu 405 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1460 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 520 KM. Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 14 węzłów na powierzchni i 10 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2700 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 170 Mm przy prędkości 2,5 węzła w zanurzeniu (lub 600 Mm przy prędkości 14 węzłów w położeniu nawodnym oraz 25 Mm przy prędkości 10 węzłów w zanurzeniu).