Zaliczają się do nich: amonity – spiralnie zwinięte muszle, belemnity – ciemne, o podłużnym kształcie, gąbki – dobrze zachowane w postaci owalnych (bulastych) kształtów lub ich fragmentów, z pustką w środku (w miejscu dawnego spongocelu), stosunkowo często widoczne są pory; gorzej zachowane w postaci plamek i przebarwień; z rzadka widoczne są zachowane pojedyncze igły, ramienionogi, otwornice, jeżowce – występują rzadko i przeważnie w fragmentach.
Epizodycznie w wapieniu morawickim można spotkać także szczątki kręgowców. Znaleziono tu czaszkę i zęby oftalmozaura. To unikalne znalezisko można oglądać w Muzeum Narodowym w Kielcach.
Rzadko występują w nim krzemienie.
Cechy fizyczne Struktura drobnokrystaliczna, tekstura zbita, bezładna.
Wapień Morawica w polerze dostępny jest w trzech odcieniach barwy beżowej: jasnym, średnim i ciemnym, stanowiących osobne odmiany handlowe. Występują w nim szwy stylolitowe – cienkie, zygzakowate linie, będące świadectwem selektywnego rozpuszczania wapienia pod wpływem ciśnienia kierunkowego, w dawnych okresach geologicznych.
Parametry techniczne: gęstość 2,64 g/cm³, nasiąkliwość 1,03%, wytrzymałość na ściskanie 152 MPa, ścieralność 0,31 cm.