Kilimy pirockie wytwarza się na pionowym krośnie. Są zdobione ornamentami geometrycznymi, roślinnymi (róże, gałązki, wieńce) i figuralnymi (jaszczurki, gołębice, skorpiony, żuki). Współczesne autentyczne gobeliny rozwinęły się pod wpływem orientalnym. Wytwarzanie dywanów w Pirocie zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Serbii. Wraz z dywanami z Cziprowci, kilimy z Pirotu są uważane za część regionalnego ośrodka tkactwa dywanowego pochodzącego z górskiego regionu wschodniej Serbii i zachodniej Bułgarii. Przykładem wzorów z ostatniego okresu jest wzór Rašiča (serbska cyrylica: Рашичева шара, zromanizowane: Rašičeva šara), który został oparty na kilimach przywiezionych przez serbskiego generała Mihailo Rašiča.
Inwentaryzacyjny opis kilimów pirockich wyszczególnia 122 ornamenty i 96 różnych typów. Wyroby zostały objęte ochroną serbskiego oznaczenia geograficznego (ang. a geographical indication (GI)) w 2002 roku.
Od 1995 r. w szkołach średnich technicznych w Pirocie prowadzone są zajęcia szkolące przyszłych tkaczy i tkaczki regionalnych kilimów.
Kilimy pirockie znajdują się w serbskich i zagranicznych kolekcjach muzealnych.