Zasadniczym składnikiem powieści miał być więc autotematyzm, nie przyjmował on jednak formy bezpośredniej refleksji, ale stawał się zasadą konstrukcyjną całego utworu, kluczową dla jego zrozumienia.
Autorzy Nouveau Roman rezygnowali z elementów charakterystycznych dla tradycyjnej powieści – uporządkowanej chronologicznie wyrazistej fabuły, tradycyjnie zbudowanych postaci (zamiast nich pojawili się bohaterowie trudni do określenia, często bezimienni, określani zaimkami lub inicjałami), logicznego następstwa zdarzeń i przejrzystej narracji. W "nowej powieści" nie ma narratora wszechwiedzącego i wszechobecnego. Świat przedstawiony i opis oparte są na subiektywizmie, rzeczy ukazywane są w taki sposób, w jaki były w danym momencie odbierane przez podmiot poznający, subiektywizacji ulega również czas. Zarówno czas, jak przestrzeń stają się fragmentaryczne, bez odniesień do punktów orientacyjnych, często niezdefiniowane. Akcja powieści rzadko rozciąga się na dłuższy okres, a czasem trwa zaledwie kilka godzin, lub też w ogóle nie można sprecyzować czasu. Wydarzenia nie mają logicznych powiązań, narracja może je też podawać w wątpliwość, sugerując inne możliwości.