Jan VII Gramatyk, gr. Ιωάννης Ζ' Γραμματικός (lata urodzin i śmierci nieznane) – ekumeniczny patriarcha Konstantynopola w latach 836–843.
Życiorys Po objęciu w Bizancjum władzy przez cesarza Leona V współtworzył m.in. wraz z Antonim Kassimatesem stronnictwo ikonoklastyczne, wspierające poczynania cesarza. W 814 r., na polecenie cesarza, Jan przygotował dokument, będący teologicznym uzasadnieniem walki z kultem obrazów. Dokument ten został zaprezentowany na zwołanym w 815 r. synodzie, na którym zadecydowano m.in. o zniesieniu postanowień soboru nicejskiego II (787 r.), który zezwolił na kult obrazów.
Jan został wybrany na tron patriarszy w 836 r. (podawany jest także rok 837), po powrocie z podróży do Bagdadu z poselstwem do kalifa abbasydzkiego, Mutasima.
Po śmierci cesarza Teofila w 842 w związku ze zmianą orientacji politycznej cesarstwa przeciwko Janowi, jako aktywnemu ikonoklaście rozpoczęto proces sądowy, który doprowadził do złożenia go z urzędu, najprawdopodobniej w 843 r. Nowy patriarcha Konstantynopola, Metody I surowo potępił działalność Jana. Za odmowę wyparcia się swych poglądów został on zmuszony do schronienia się w klasztorze, gdzie spędził ostatnie lata swego życia.
Rok śmierci Jana VII nie jest znany.