mały|263x263px|Regelbau 668 pod Ryńskiem Regelbau 668 – niemiecki schron bierny piechoty z czasów II wojny światowej, przystosowany do ochrony przed bronią chemiczną. Mógł pomieścić od 6 do 9 osób.
Historia Został zaprojektowany w 1942 r. na podstawie schronu Regelbau 501. Budowle takiego typu stosowano masowo przy fortyfikowaniu Wału Atlantyckiego od 1942 roku, a następnie w fortyfikacjach wschodnich w 1944 roku, przeważnie w nieco zmniejszonej wersji (Kleinstunterstand).
Budowa i opis Były to typowe schrony bierne o wymiarach zewnętrznych ok. 7 × 7,5 m i wysokości ok. 4 m. Grubość ścian zewnętrznych i sufitu wynosiła 1,5 m, a wewnętrznej 0,8 m. Do jego budowy konieczne było ok. 200 m3 betonu i 11 t stali.
Przedsionek był miejscem oczyszczania odzieży z bojowych środków trujących (dekontaminacji). Przez drzwi pancerne przechodziło się do śluzy przeciwgazowej. Przy pomocy specjalnych urządzeń utrzymywano w niej (w przypadku zagrożenia atakiem gazowym) ciśnienie nieco wyższe niż na zewnątrz. Drzwi miały masę około 250 kg, były dwudzielne, umożliwiało to otworzenie górnej połowy w przypadku częściowego zasypania przedsionka.