thumb|Grób Jana Polińskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Jan Poliński (ur. 22 lutego 1907 w Warszawie, zm. 30 września 1977 tamże) – polski artysta grafik, architekt wnętrz.
Życie i twórczość Absolwent Państwowego Gimnazujum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1926) i Wydziału Architektury Uniwersytetu Warszawskiego (dyplom inżyniera architekta, 1937). W okresie dwudziestolecia międzywojennego prowadził samodzielną praktykę w zakresie projektowania wnętrz i wystaw, działał jako grafik, uczestniczył w licznych konkursach na plakaty. W latach 30. XX wieku związany politycznie z Ruchem Narodowo-Radykalnym „Falanga”, przyjaciel Bolesława Piaseckiego. W 1939 był redaktorem czasopisma „Architektura i Budownictwo”. W 1939, zmobilizowany do wojska, brał udział w kampanii wrześniowej jako podporucznik 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej, uczestniczył w obronie Warszawy-Okęcia, Lublina, Łucka i Stanisławowa. Uciekł z obozu internowania na Węgrzech, przedostał się do Francji, a następnie służył w Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii, gdzie zorganizował samodzielny referat propagandy i oświaty I Korpusu Polskiego. Współorganizował polski wydział architektury na Uniwersytecie w Liverpoolu.