Monitory rzeczne typu Mihail Kogălniceanu (projektu 1316) – seria rumuńskich monitorów rzecznych z przełomu XX/XXI wieku, używanych w składzie Rumuńskich Sił Morskich na Dunaju.
Historia Od lat 70. XIX wieku Rumunia utrzymywała flotyllę rzeczną na Dunaju, który jest żeglowną na całej długości drogą wodną o strategicznym znaczeniu, a jednocześnie na części biegu stanowił granicę Rumunii z innymi krajami. Najsilniejszymi okrętami na Dunaju były opancerzone monitory rzeczne. Pierwszymi rumuńskimi jednostkami tej klasy były cztery monitory typu Ion C. Bratianu z początku XX wieku, o wyporności 680 ton, które wraz z trzema monitorami z podziału marynarki Austro-Węgier, służyły do lat 60. W międzyczasie do flotylli dunajskiej wcielono szereg mniejszych okrętów rzecznych, głównie patrolowych. Specyficzne warunki geograficzne Rumunii spowodowały, że nie zrezygnowano jednak z budowy rzecznych okrętów artyleryjskich, uważanych już na świecie za anachronizm. W latach 80, pod koniec rządów komunistycznego dyktatora Nicolae Ceaușescu, podjęto projektowanie nowych rzecznych okrętów pancernych, z których pierwszymi były kutry pancerne typu Brutar (oznaczenie NATO), uzbrojone w armatę kalibru 100 mm. Po ich zaprojektowaniu przystąpiono do budowy jeszcze większych okrętów rzecznych, które otrzymały tradycyjne miano monitorów (rum.