thumb|Mechanizm Broadwooda, 1884 Około 1780, niemiecki budowniczy instrumentów klawiszowych Johann Andreas Stein opracował udoskonalone rozwiązanie wymyku Mariusa, opierające się na mechanice młoteczka połączonego z klawiszem. Mechanizm ten nazwany był niemieckim, a później – wiedeńskim. Udoskonalanie systemu kontynuowali zięć Steina – , oraz Gottfried Silbermann, którego pierwsze egzemplarze instrumentów spotkały się krytyką J.S. Bacha, ale kolejne cieszyły się powszechnym uznaniem.
thumb|Mechanizm Érarda, 1884 W tym samym czasie mechanizm Cristoforiego rozwinął Holender Americus Baker, a jego pracę podjął i wymyk mechaniki uderzeniowej (angielskiej) udoskonalił szkocki budowniczy (zięć szwajcarskiego budowniczego fortepianów ). System angielski zaczął wtedy wypierać mechanikę wiedeńską, która nie zapewniała podobnej szybkości repetycji i siły brzmienia.
Uczeń Silbermanna skonstruował pierwowzór wymyku podwójnego – dodatkowej dźwigienki (skocznika) zatrzymującej młoteczek po uderzeniu w pobliżu struny. W 1821 roku wymyk podwójny opatentował francuski budowniczy instrumentów muzycznych Sébastien Érard.