Na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP mającego moc ustawy o izbach rolniczych z 1928 r. rozpoczęto proces powoływanie izb rolniczych w pozostałych województwach. W 1929 r. zorganizowano jedną Izbę rolnicza – Warszawską Izbę Rolniczą. Dopiero niezbędne regulacje prawne z 1932 r.pozwoliły na poszerzenie liczby izb rolniczych. O utworzeniu izby rolniczej, o jej siedzibie i granicach okręgu decydowało rozporządzenie Rada Ministrów na wniosek Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych. Każda izba rolnicza posiadała odrębnego postanowienia prawne rangi rozporządzenia Rady Ministrów, natomiast statuty nadawał Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.
Na terenach Polski wschodniej nie wszystkie środowiska rolnicze były przekonane do idei izb rolniczych. Były to województwa o charakterze wielonarodowym, w których najpóźniej nastąpiło uwłaszczenie chłopów a przy tym funkcjonujących w pewnej izolacji etnicznej i religijnej. Izby wymagały współpracy i wyłonienia przedstawicieli, co w środowiskach zantagonizowanym nastręczało trudnościStanisław Miklaszewski, Izby rolnicze, Związek Izb i Organizacji Rolniczych, Warszawa 1934. Stanisław Miklaszewski, Izby rolnicze, Zarys rozwoju samorządu rolniczego w Europie współczesnej, Nowe prawo o izbach rolniczych, Warszawa 1933. .