W zdwojonej konstrukcji system szkieletowy zawsze okalał konstrukcję zrębową od zewnątrz. Oba systemy funkcjonowały albo autonomicznie (obok siebie), albo integrowano je w ramie szkieletowej. W tym drugim przypadku słupy ramy stawały się łątkami dla dyli, a ściana miała jeden oczep. Dach mógł być osadzany w zależności od powyższego na jednym albo dwóch oczepach.
Rozwiązanie ma rodowód średniowieczny. Pierwsze wzmianki o zagadnieniu zdwojonych ścian w architekturze sakralnej dotyczą kościołów z terenu Wielkopolski (problem zainaugurował Johann Heise w 1884 odnośnie kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Sypniewie). Potem sprawę opisywali m.in. Julius Kohte w swoim katalogu (kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Nowych Dworach, Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Popowie Kościelnym, czy św. Mikołaja w Gąsawie). W polskiej literaturze przedmiotu zagadnienie wprowadził Zygmunt Gloger opisując bóżnice w Przedborzu i Pilicy.