thumb|upright=1.2|Podział ziem polskich na dzielnice według tradycyjnej interpretacji statutu Bolesława Krzywoustego (1138 r.) thumb|upright=1.2|Ziemie łęczycka, sieradzka i wieluńska w królestwie Kazimierza Wielkiego (1370 r.) thumb|upright=1.2|Podział administracyjny I RP z województwami łęczyckim i sieradzkim (1619 r.) thumb|upright=1.2|Podział administracyjny II RP z województwem łódzkim (1939 r.) Ziemia łęczycko-sieradzka (Polska Środkowa) – kraina historyczna wyróżniania przez niektórych historyków w środkowej Polsce, obejmująca ziemię łęczycką, ziemię sieradzką i ziemię wieluńską. Zajmuje obszar pomiędzy Wielkopolską a Małopolską, położony w dorzeczu górnej i środkowej Warty, na lewym górnym i lewym środkowym brzegu Pilicy oraz w górnym dorzeczu Bzury. Część historyków nie traktuje tego obszaru jako samodzielnej krainy i włącza go w obręb Wielkopolski.