W latach 1925–1935 matka Bolesława przebywała w klasztorze w Ratowie koło Radzanowa. Z powodu osiągniętego wieku w 1935 r. zrzekła się obowiązków przełożonej generalnej, po czym została przeniesiona z Ratowa do Białegostoku. W Białymstoku w ciągu czterech lat otworzyła dwa przedszkola, szkołę zawodową i gimnazjum. Z jej inicjatywy siostry objęły pracę w dwu internatach, w stołówce, domu noclegowym i otoczyły opieką więźniów.
Podczas II wojny światowej większość placówek Zgromadzenia zostało zlikwidowanych, a w tych, które pozostały, matka Bolesława, jako przełożona, zmieniała formy pracy, dostosowując je do potrzeb czasu. Dla dzieci bezdomnych przeznaczyła jeden z domów Zgromadzenia w Białymstoku. Dzieliła się z nimi skromnymi zapasami domowymi. Zorganizowała też tajną szkołę polską, którą prowadziła pod pretekstem przygotowania dzieci do sakramentów. W 1941 r. m. Bolesława została sparaliżowana. Zmarła 29 stycznia 1946 w Białymstoku, przeżywszy 84 lata. Jej ciało przewieziono do klasztoru w Ratowie i pochowano w krypcie pod kościołem św. Antoniego.