thumb|Pomnik Ibn Chalduna w Tunisie Ibn Chaldun, (arab. ابن خلدون; ur. 27 maja 1332 w Tunisie, zm. 17 marca 1406 w Kairze) – arabski filozof, historyk, prekursor socjologii, politologii i ekonomii.
Służył władcom północnej Afryki i Grenady. Był autorem historycznego dzieła Kitab al-ibar. Opisał historię Arabów, Berberów i Persów. Jego najbardziej znane dzieło to Al-Mukaddima, gdzie skrytykował błędy innych historyków oraz zawarł teorię społecznej zmiany. Ponadto podkreślał znaczenie więzi grupowej (asabiji). Wyznawał pogląd racjonalnego wyjaśniania zjawisk historycznych i społecznych, co było wówczas niespotykane.
Życiorys Życie Ibn Chalduna zostało przedstawione w jego autobiografii At-Tarif bi-Ibn Chaldun wa-rihlatihi gharban wa-szarkan. Autor cytuje dokumenty dotyczące swojego życia, jednak mimo tego, niechętnie dzieli się informacjami osobistymi, z czego może wynikać fakt nieprzedstawienia zbyt wielu informacji na temat swojej rodziny w utworze. Autobiografia została opublikowana przez Muhammada Ibn Tawita at-Tandżiego w Kairze w 1951 roku.