W tych jedynych w swoim rodzaju obserwacjach i analizach, objaśnia legitymację władzy państwowej i jej źródła przy pomocy przeinterpretowanego przez siebie staroarabskiego pojęcia asabijja عصبيّة. Jego znaczenia są różne, zaczynając od „poczucia przynależności do plemienia“, „więzów krwi“ i „solidarności rodu“, kończąc na „poczuciu grupowym“ i formach solidarności, które nie mają swojej podstawy wyłącznie w pokrewieństwie. Asabijja jest u Ibn Chalduna znaczącym czynnikiem powstania i utrzymania władzy świeckiej (mulk) w każdej epoce historycznej.
Jego prace o cywilizacji i kulturze (ilm al-umran) علم العمران, obejmują obszerne dyskusje o relacjach wiejsko-beduińskich, a miejsko-osiadłym życiem. Stanowią one dla Ibn Chalduna główny aspekt konfliktu społecznego. W tym kontekście, za pomocą teorii asabiyya, autor wyjaśnia awans i upadek cywilizacji w islamskiej i nieislamskiej historii, przy czym uzupełnia swoje tezy dogmatami religijnymi i wiarą, np. tak, jak w trakcie panowania kalifów. Beduini, jako mieszkańcy wiejskich regionów posiadają silną asabijja, a ich wiara jest silniejsza, podczas gdy mieszkańcy miast w ciągu wielu pokoleń coraz bardziej ulegają dekadencji i korupcji, a więc ich asabijja słabnie.