Włoski niezróżnicowane, gęsto splątane, przeważnie proste, brązowe do ciemnobrązowych (200–)400–800(–1000) μm długości, 18–32 μm szerokości, z 3–6 przegrodami, grubościenne (4,5–7(–8) µm), wierzchołek spiczasty lub czasami tępy, podstawa dwu lub wieloostrzowa. Worki z krótką podstawą, szkliste, cylindryczne, 8–zarodnikowe, 130–230 × (10–)12–16 μm, wierzchołek zaokrąglony. Askospory elipsoidalne do podłużnych, gładkie, o długości (17,0–)18,1–20(–22) μm i średnicy (9–)10,0–12,1(–13,5) μm, zawierające wiele małych gutuli; ich ściany nie rozluźniają się w podgrzanym kwasie mlekowym. Wstawki nitkowate, proste, szkliste, z 4–6 przegrodami, o szerokości 2–3 μm, nierozgałęzione lub 1–2 razy rozgałęzione w dolnej części, o tej samej długości co worek, lub nieco dłuższe; komórka wierzchołkowa bardzo lekko maczugowata, o szerokości 4–7(–8) µm i długości 30–52 µm. Gatunki podobne W Polsce występuje około 30 gatunków włośniczek. Wszystkie są morfologicznie bardzo podobne, jedyną różniącą je cechą, którą można dostrzec bez użycia mikroskopu, jest długość rzęsek, nie wystarcza to jednak do rozróżnienia gatunków. Pewne ich rozróżnienie możliwe jest tylko badaniami mikroskopowymi. S. setosa charakteryzuje się małymi apotecjami gromadnie występującymi na wilgotnych terenach oraz gładkimi ścianami askospor.