Na górze przedziału bojowego znajdowały się dwie składane osłony pancerne, montowane na zawiasach po obu stronach. Zwykle były otwarte i zamykane tylko w razie potrzeby. Fotel dowódcy pojazdu znajdował się z przodu po lewej stronie, a fotel kierowcy po prawej stronie. Widoczność zapewniały im okna obserwacyjne w pochyłej płycie czołowej, w górnej części burt oraz w płycie tylnej, wyposażone w okiennice pancerne.
W nadwoziu znajdowało się 9 stanowisk do umieszczenia karabinu maszynowego: jeden z przodu, trzy z każdej strony i dwa z tyłu. Wszystkie służyły nie tylko do strzelania z wnętrza samochodu, ale także do monitorowania terenu. Załoga wsiadała i wysiadała przez prostokątne drzwi znajdujące się po lewej stronie.
Do jazdy nocnej samochód pancerny został wyposażony w dwa reflektory w pancernych obudowach w kształcie skrzynki z podnoszonymi osłonami. Trzeci reflektor można było dodatkowo zamontować po prawej stronie komory silnika.
Uzbrojenie składało się z dwóch karabinów maszynowych FM 24/29 kal. 7,5 mm: jeden był zwykle instalowany w przednim stanowisku karabinu, a drugi, w razie potrzeby, można było umieścić na innym stanowisku.