Również w tym okresie na położonej na północ od miasta wczesnochrześcijańskiej nekropolii zaczęto wznosić okazałe grobowce, bogato zdobione malowidłami ściennymi o tematyce chrześcijańskiej, mające formę podziemnych komór grobowych (katakumb) z kaplicami grobowymi znajdującymi się na powierzchni. Cmentarz był miejscem chrześcijańskich pochówków aż do upadku Cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku. W późniejszym okresie wykorzystywany był prawdopodobnie jako schronienie m.in. przez grupy Hunów, Germanów i Awarów.
Nekropolia została odnaleziona w wyniku wykopalisk archeologicznych rozpoczętych w XVIII wieku; pierwszą komorę grobową odkryto w 1782 roku na placu przed katedrą św. Piotra i Pawła. Intensywne badania na stanowisku prowadzone były zwłaszcza w XX wieku. Ogółem odnalezionych zostało kilkaset grobów, z których 16 najbardziej okazałych wpisano w 2000 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.