Była pracownicą działu technicznego Oddziału Lotnego, m.in. urządziła i prowadziła w swoim mieszkaniu znajdującym się przy ul. Pięknej w Warszawie laboratorium materiałów wybuchowych, utrzymując je do momentu ustąpienia wojsk rosyjskich. Kiedy produkowano w jej mieszkaniu nitroglicerynę, doszło do wybuchów, wówczas Jastrzębowska wykazała się odwagą i opanowaniem, wynosząc z zagrożonego pomieszczenia wszystkie materiały wybuchowe, które były już wyprodukowane. Ryzykowała utratą życia, kiedy z własnej woli pozostała w zagrożonym mieszkaniu po tym, jak w lipcu 1915 Rosjanie aresztowali kierownika laboratorium porucznika E. Rybickiego, który wówczas stale tam pomieszkiwał. W sierpniu 1915, kiedy Niemcy zajęli Warszawę, Stefania objęła Sekretariat I b Okręgu POW. Wynajęła, również na swoje nazwisko, mieszkanie, które znajdowało się przy Al. Ujazdowskich, a faktycznie będące biurem organizacji, a także miejscem, w którym były przechowywane zagrożone peowiaczki (,,przytulisko”). W grudniu wynajęła kolejny lokal przy ul. Wareckiej, w którym działało biuro Centralnego Komitetu Narodowego, Składnica Wydawnictw POW, stacja pocztowa oraz administracja „Rządu i Wojska”. Mimo iż lokal został zdekonspirowany i doszło do nagłej rewizji, uniknęła aresztowania, ukrywając się przez kilka dni w Warszawie, a następnie wyjechała do Lublina.