W wieku szesnastu lat przeniósł się do Warszawy z zamiarem zdobycia wykształcenia artystycznego. Przez pięć lat pobierał prywatne lekcje rysunku. Utrzymywał się dzięki wsparciu finansowemu grona płockich Żydów, wierzących w jego talent, oraz pracy w wytwórni pocztówek. W rezultacie w 1930 podjął studia w Szkole Sztuk Pięknych (od 1932 ASP). Zafascynowała go wówczas technika drzeworytu, dołączył więc do pracowni wybitnego grafika, prof. Władysława Skoczylasa.

Po uzyskaniu dyplomu został w 1935 członkiem grupy artystycznej „Czerń i Biel”. Zadebiutował przed publicznością na wystawie zorganizowanej przez jego formację w galerii Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w 1936. Pokazał 22. prace, które zyskały duże uznanie i przyniosły mu ośmiomiesięczne stypendium rządowe w Paryżu. Współpracował tam z kilkoma czasopismami. W 1937 przedstawił swoje ryciny z Płocka na „Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne”. Od tego czasu jego prace były regularnie wystawiane w paryskich salonach i dużych pokazach sztuki. M.in. w 1938 trzydzieści pięć dzieł przedstawiono na wystawie pn. „Grafika żydowska”. Po zakończeniu ekspozycji jego prace zaprezentowano w Estonii i kilku nadbałtyckich miastach Europy Wschodniej.