Wybór nośnika Rolę nośnika pełnią zwykle elektrody węglowe, gdyż wykazują wiele korzystnych cech, takich jak niski koszt, szeroki zakres potencjałów pracy, duża obojętność chemiczna, a także bardzo dobre właściwości przewodzące. Do przygotowania FE stosuje się także podłoża modyfikowane np. za pomocą nanorurek. W przypadku elektrod błonkowych bardzo ważne jest odpowiednie oczyszczenie powierzchni nośnika przed naniesieniem filmu. Z tego też powodu istotne jest, aby użyty materiał poddawał się stosunkowo łatwo obróbce polerskiej.
Sposoby depozycji filmu na nośniku Istnieją trzy główne sposoby przygotowania elektrod błonkowych, które są stosowane adekwatnie do warunków prowadzonej analizyW. Szczepaniak, Metody instrumentalne w analizie chemicznej, PWN Warszawa (2012) 230-238.: in situ – film metalu nanoszony jest na nośnik w tym samym roztworze, w którym są prowadzone analizy. Sposób ten jest stosowany, kiedy nie istnieje ryzyko wytrącenia się nierozpuszczalnych soli/wodorotlenków danego metalu. ex situ – polega na naniesieniu filmu metalu z roztworu innego niż elektrolit, w którym są prowadzone pomiary. Dzięki temu zostaje wyeliminowane ryzyko wtrącenia się jonów metalu błonkotwórczego, jednak możliwe jest utracenie części filmu podczas przenoszenia elektrody do właściwego elektrolitu.