Podczas prac projektowych żywiono obawy, że skała masywu zamkowego jest zwietrzała i ma niebezpieczną strukturę, co okazało się nieprawdą. Przy budowie zatrudnieni byli wyłącznie słowaccy robotnicy i personel doświadczony podczas poprzednich prac tunelowych na terenie kraju. Stworzono bezpłatne zakwaterowanie dla 480 pracowników w czterech barakach. Każdy pracownik otrzymał siennik, poduszkę, koc oraz szafkę na swoje potrzeby. Baraki miały stoły, krzesła, zlewy, kuchenkę, toalety i inne potrzebne wyposażenie. Budowę prowadzono w warunkach wojennych, pod specjalnym nadzorem. Pracowano jednocześnie od strony obu portali, przy czym wschodni wymagał trudniejszych rozwiązań z uwagi na gęstą zabudowę po tej stronie.
Eksploatacja Podczas II wojny światowej obiekt służył jako schron dla ludności (nie został jeszcze w pełni ukończony). Po 1945 prace kontynuowano ale ich tempo spadło. Ostatecznie zakończyły się w 1949. Po oddaniu do użytku tunel był wykorzystywany dla ruchu samochodowego i pieszego, jednak wentylacja była niewystarczająca, a natężenie oświetlenia bardzo słabe. Po pewnym czasie piesi rezygnowali z przechodzenia tunelem z uwagi na nadmierny poziom spalin.