Jan Antoni Fuglewicz (ur. 16 kwietnia 1900 w Krakowie, zm. 14 kwietnia 1958 w Bochni) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari klasy 4 i 5.
Życiorys Urodził się 16 kwietnia 1900 w Krakowie. Był synem Józefa (Jozafata) - urzędnika pocztowego i Stanisławy z domu Hamuda. Miał siostrę Marię zmarłą w dzieciństwie.
Od 7 lipca 1916 był żołnierzem 10 kompanii 6 pułku piechoty Legionów Polskich. Po zakończeniu wojny, kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Ukończył szkołę podchorążych i 1 września 1919 otrzymał stopień podporucznika piechoty. Służył w 24 pułku piechoty, a 1 września 1920 awansował na porucznika piechoty.
W czerwcu 1927 został przeniesiony z 24 do 49 pułku piechoty w Kołomyi, którego szlak bojowy opisał w książce. Z dniem 1 stycznia 1929 r. otrzymał stopień kapitana piechoty. W latach 1930–1932 uczył się w Wyższej Szkole Wojennej. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko oficera sztabu. W listopadzie 1934 został przeniesiony do 76 pułku piechoty w Grodnie. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 125. lokatą w korpusie oficerów piechoty.