Przeważające w dorobku Instytutu prace sakralne tworzono najczęściej, bazując na wzorcach sztuki średniowiecznej, w stylu neogotyckimŁawicka 2002, s. 68-70, 73-75, 79., choć niektóre z nich zawierały także elementy neorenesansowe, neobarokowe i klasycystyczneŁawicka 2002, s. 75, 76, 79.. Wzorowane były głównie na obrazach i grafikach niemieckich artystów tworzących w duchu Nazareńczyków (m.in. Degera i Ittenbacha)Ławicka 2002, s. 70, 71, 77, 85, 89., ale zdarzały się też prace bazujące na obrazach wielkich mistrzów malarstwa: Dürera, Rubensa i RafaelaŁawicka 2002, s. 72, 77, 83.. Na początku XX w. na dużą skalę wytwarzano witraże świeckie w stylu secesji, niekiedy także oparte na malarstwie historycznym, eklektyczne i kubistyczneŁawicka 2002, s. 82-84, 86..
Instytut Witrażowy Adolpha Seilera był jednym z czołowych wytwórców witraży w Europie lat 60. XIX w., a aż do 1944 główną firmą witrażowniczą wschodniej części ówczesnych Niemiec oraz najdłużej funkcjonującą tego typu na Dolnym ŚląskuŁawicka 2002, s. 9.. Sam A. Seiler miał tytuły nadwornego dostawcy witraży królowej Prus Augusty, następcy tronu pruskiego Fryderyka III (późniejszego cesarza Niemiec) oraz księcia brunszwickiego WilhelmaŁawicka 2002, s. 54, 55, 66..