Jednym z bardziej przyciągających uwagę utworów jest „Pogrzeb”, w którym Ramzes zaprasza na swój pogrzeb, który ma być punkową imprezą pełną zabawy. Innym z takich utworów zwracający na siebie uwagę tekstem piosenki jest „White punk”. Według jednej z opinii jest to największy szlagier tego wydawnictwa. Sam tekst w dużej mierze to wyliczanka zespołów zaliczanych do klasyków brzmienia 77. Inne szczególnie dobre utwory to „Rasiści”, „Komuniści”, „Hula-hop”, „Nasza muzyka”, „Banasik”.
Ramzes o płycie Sam lider zespołu po wydaniu płyty w 2003 r. wypowiadał się bardzo pozytywnie o albumie, choć przyznał, że efekt końcowy nie był do końca rezultatem przemyślanych działań, lecz w znacznym stopniu dziełem przypadku, intuicyjnej realizacji oraz współpracy konkretnych ludzi w tym konkretnym czasie. Album wynikowy jednak, zaraz po ukazaniu się albumu, określił jako taki, który zawsze chciał nagrać oraz jako ten, który w tamtym czasie najbardziej ceni. Odnosząc się do kontrowersyjnych treści tekstów autor podkreślił, że lubi zaskakiwać, lubi tematy niewygodne, treści dotykające drażliwych tematów, prowokujące, generujące powstanie relacji między muzykiem a publicznością. Według wypowiedzi Ramzesa z tamtego okresu, miała to być ostatnia płyta grupy.