thumb|Kamizelka kuloodporna J. Szczepanika podczas testów (1901) − dyr. wiedeńskiej pracowni J. Szczepanika − p. Borzykowski strzela do służącego Jana (rewolwer na 7.62x38 mmR) Wśród osób opracowujących wczesne kamizelki (tkaniny) kuloodporne byli także Polacy: Jan Szczepanik oraz Kazimierz Żegleń. Żegleń opatentował swój „pancerz” w 1897, przeprowadzając na nim testy i publiczne pokazy. W pancerzu tym energię pocisku pochłaniały kolejne warstwy tkaniny - wytrzymałość zapewniała warstwa impregnowanych, ściśle ułożonych nici jedwabnych. Jan Szczepanik zyskał rozgłos w 1906, gdy kareta wyłożona jego tkaniną kuloodporną uchroniła przed bombą króla Hiszpanii Alfonsa XIII, za co Szczepanik otrzymał odznaczenia. Pomysł Szczepanika po latach został jednak zapomniany, ponieważ pojawiły się nowe rodzaje pocisków, przed którymi kamizelka ta nie mogła chronić. Jan Szczepanik użył jedwabiu, który ma ograniczoną wytrzymałość − nie istniały wtedy włókna o większej wytrzymałości.

W latach 20. XX wieku amerykańscy gangsterzy nosili swoisty „strój zawodowy” z obszywanych tkaniną stalowych płytek, które miały wyższą odporność balistyczną, lecz zarazem kilkakrotnie podnosiły ciężar samej kamizelki, przez co krępowała ona ruchy chronionego.