W 1239 lub 1243 księstwo łęczyckie utraciło na stałe kasztelanie zapilickie na rzecz księstwa sandomierskiego z powodu klęsk Konrada I mazowieckiego w walce o dzielnice sandomierską i krakowską. Podawane są dwie możliwe daty tego zdarzenia: 1239 r. i zjazd w Przedborzu, kiedy być może Konrad I mazowiecki przekazał te tereny na rzecz księcia sandomierskiego Bolesława V Wstydliwego, lub 1243 r. i wielka klęska Konrada w bitwie z Bolesławem pod Suchodołami. Przed 1306, z archidiakonatu łęczyckiego diecezji gnieźnieńskiej został utworzony archidiakonat kurzelowski. Archidiakonat kurzelowski (utworzony przed 1306) odpowiada zasięgowi trzech kasztelani zapilickich (nadpilickich) utraconych przez księstwo łęczyckie ok. 1239 r., który odpowiadał obszarowi kasztelanii zapilickich i przetrwał do rozbiorów. Posiadanie kasztelanii zapilickich umożliwiało sprawowane kontroli w Małopolsce książętom łęczycko-sieradzkim, zaś książętom krakowskim i sandomierskim zapewniało możliwość szachowania sił wielkopolskich i łęczycko-sieradzkich, stąd region ten obfitował w wiele starć bitewnych.