Swojego sprzętu użyczył mu klawiszowiec Czerwono-Czarnych, Ryszard Poznakowski.
W czasie koncertu jedna z dziewcząt rzuciła na scenę bukiet goździków (choć są też relacje, że był to kosz żonkili). Mick Jagger jeden z kwiatów wpiął w butonierkę, a pozostałe pogryzł. Część rzucił w stronę milicjantów.
Uczestnicy wspominają, że obydwa koncerty miały fatalną akustykę, przez słaby system nagłośnieniowy i warunki Sali Kongresowej, obiektu nieprzygotowanego do obsługi koncertów tego rodzaju (np. brak odsłuchów). Bill Wyman jednak ocenił występy jako bardzo dobre, choć „publiczność była bardzo powściągliwa”, prawdopodobnie dlatego, że porządku pilnowały liczne oddziały milicji z pałkami, reagując każdorazowo, gdy publiczność wiwatowała, ktoś z uczestników wchodził na krzesło czy choćby wstawał, by oklaskiwać występ. Wyman wspomina „Na scenie byliśmy bezsilni; okropnie było patrzeć na takie tłumienie ludzkich uczuć”. Z drugiej strony na zdjęciach Polskiej Kroniki Filmowej widać grupy młodzieży szalejące podczas koncertu.
Na bis muzycy zagrali „(I Can’t Get No) Satisfaction” na życzenie widzów, którzy skandowali „Ajkengetno!” (według zapisu Wymana „Icantgetno!”).