1 listopada 1918 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach III batalionu 35 pułku piechoty walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 4 marca 1920 w wypadzie na Kalinkowicze jako adiutant III batalionu. 17 sierpnia 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do macierzystego pułku. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 5704. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 83 pułku piechoty w Kobryniu.
W 1921, po zwolnieniu z wojska, rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. 27 stycznia 1925 zdał pierwszy egzamin państwowy „z postępem bardzo dobrym”. Od 1 grudnia 1923, zmuszony sytuacją materialną, łączył obowiązki studenta z pracą zarobkową w Państwowej Szkole Technicznej we Lwowie, w charakterze asystenta. Od 1 grudnia 1926 do 15 lutego 1928 pracował w Galicyjskim Karpackim Naftowym Towarzystwie Akcyjnym. 1 listopada 1928 objął posadę asystenta w katedrze mechaniki technicznej macierzystego wydziału politechniki. 10 czerwca 1929 uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W czasie studiów został członkiem Akademickiego Związku Młodzieży Postępowej, a później Związku Strzeleckiego i Związku Oficerów Rezerwy.