Łuk muzyczny – „prachordofon szyjkowy”, instrument muzyczny przypominający kształtem łuk myśliwski, zaopatrzony w jedną lub więcej strun, czasami w pętlę do strojenia, i często w rezonator – przytwierdzone na stałe lub swobodnie dołączane naczynie, którego rolą jest wzmacnianie natężenia dźwięku. Łuk muzyczny znany był w czasach prehistorycznych i wykorzystywany jest wśród niektórych ludów prymitywnych współcześnie. Przez badaczy uznawany jest – razem z i – za prototyp instrumentów strunowych – m.in. harfy.
Budowa Struna lub struny łuku muzycznego napięte są na elastycznym, zakrzywionym pręcie nazywanym łęczyskiem lub drzewcem, którego długość wynosi od 0,5 do 3, 3,5 metrów. Wykonany jest on zazwyczaj z jednego kawałka drzewa, trzciny lub bambusa; niekiedy z kilku odcinków.
Struny mogą być wyodrębnione z łęczyska przez odłupanie zewnętrznego pasma wzdłuż włókien, lub są wykonane z innego materiału – rattanu, włókna roślinnego, ścięgien, skręconej sierści lub drutu. Łuki muzyczne z pierwszym typem strun nazywa się idiochordalnymi (jednomateriałowymi), pozostałe – heterochordalnymi (wielomateriałowymi).