Edmund Nusbek (ur. 4 stycznia 1897 w Czerniowcach, zm. wiosną (zapewne w kwietniu)Wnioskując z daty wywózki, czyli 24 kwietnia, jak podane w: 1940 w Charkowie) – porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 4 stycznia 1897 w Czerniowcach, ówczesnej stolicy Księstwa Bukowiny, jako syn Józefa i Władysławy z Kuczyńskich.
W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 28 pułku strzelców kaniowskich. Dowodził kompanią karabinów maszynowych I batalionu. Został ranny.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 28 pułku strzelców kaniowskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1297. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923–1924 pełnił służbę w 44 pułku piechoty w Równem. Później został przeniesiony do rezerwy.
Po zakończeniu służby został zatrudniony w Warsztatach Zakładów Amunicyjnych nr 1 w Forcie Bema jako pracownik kontraktowy (księgowy). Mieszkał w Warszawie.