Kodowanie Ciąg wejściowy o dowolnej długości dzielony jest na fragmenty nie dłuższe niż 254 bajty, w których bajt o wartości zero występuje dokładnie na końcu. Jest on zastępowany w ciągu wyjściowym odpowiadającym mu kodem z domyślnym zerem. Jeśli taki podciąg nie istnieje to w jego miejsce jest wstawiany wyjątek zaczynający się kodem 255, który pozwala na kodowanie długich bezzerowych ciągów danych. Wyjątek stanowi również ostatni fragment nie dłuższy niż 253 bajty, który domyślnie zakłada istnienie wirtualnego zera tuż za ostatnim bajtem pakietu. Po zakodowaniu w wyjściowym strumieniu danych nie ma wartości zero, które można jednoznacznie wykorzystać do wskazania granic między pakietami.
Przykłady Pusta kratka na końcu to wirtualne zero. Pogrubiona czcionka oznacza pierwszy bajt kodu.