Na początku grudnia Felczak z Żelechowskim i młodym ludowcem Józefem Rogozińskim wyruszyli z Paryża, przez Innsbruck, Wiedeń i przekroczyli granicę koło Bratysławy. 22 grudnia, wieczorem, po przybyciu do Morawskiej Ostrawy zostali aresztowani przez władze bezpieczeństwa. Felczak dwukrotnie próbował ucieczki, za drugim razem złamał nogę podczas skoku z więziennego okna.
Po 1948 W 1948 po długotrwałym śledztwie został skazany na dożywocie. Zwolniono go jednak z więzienia na fali odwilży po ośmiu latach – w październiku 1956. Od 1958 był pracownikiem Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktoryzował się w 1962 pod kierunkiem profesora Henryka Wereszyckiego, a habilitację otrzymał w 1968.
Od drugiej połowy lat siedemdziesiątych Felczak systematycznie wyjeżdżał na Węgry, gdzie odegrał istotną rolę w formowaniu się demokratycznej opozycji węgierskiej, która doprowadziła do upadku ustroju komunistycznego na Węgrzech w roku 1989.