W 1942 wraz z przebywającym wówczas na Węgrzech Tadeuszem Chciukiem-Celtem powielał pisemka, w których sprzeciwiał się antyrządowej propagandzie.
W 1944 Felczak po raz drugi został aresztowany. Podczas ucieczki z Budapesztu do Bratysławy został zatrzymany przez węgierskich żandarmów. Z więzienia uciekł wyskakując przez okno celi, łamiąc przy tym nogę. Zdołał jednak zbiec, a później, przy pomocy słowackich cywilów dotrzeć do Polski, gdzie ponownie działał w partyzantce.
W połowie stycznia 1945 opuścił Słowację. W drugiej połowie lutego przeniósł się do Krakowa, gdzie koncentrowało się życie konspiracyjne. Nawiązał kontakt ze swoim przełożonym – kierownikiem Departamentu Informacji Stanisławem Kauzikiem „Dołęgą”, który starał się tworzyć nowe struktury. Felczak nie dostał jednak konkretnego przydziału. Odrzucił jednak sugestię swojego brata (Zygmunt był wówczas wicewojewodą pomorskim), aby zerwać z konspiracją, nie zdecydował się również na emigrację na Zachód, co proponował mu Jan Freisler.