opis ten nie jest zasadniczo związany z pozostałymi częściami i mógł powstać jako osobny utwór, przed 1795, z czym jednak nie zgadzał się Kazimierz Jarecki, część druga (pieśń druga, trzecia oraz większość czwartej) – elegia, nostalgiczne rozpamiętywanie zbiorów księżnej, refleksja o dziejach ojczyzny od czasów Kazimierza Wielkiego do jej upadku za Stanisława Augusta Poniatowskiego, część trzecia (od zakończenia pieśni czwartej) – najpierw wybuch rozpaczy narratora w obliczu klęski narodu polskiego, a później stopniowe uspokojenie nastroju.
Ocena W utworze przenikają się elementy chrześcijańskie z mitologicznymi, przy jednoczesnym wyraźnym dystansowaniu się od idei deistycznych. Język poematu jest patetyczny, niełatwy dla przeciętnego odbiorcy, naszpikowany enigmatycznymi przepowiedniami, czy różnego rodzaju znakami trudnymi do odczytania. Stanisław Kostka Tarnowski wskazał, że w dziele widzi się po raz pierwszy te uczucia, słyszy się te dźwięki, które kiedyś pełniejsze, silniejsze, znajdą się u Mickiewicza i Krasińskiego.
Świątynia Sybilli to utwór przełomowy w twórczości poety, stanowiący połączenie różnych sprzecznych pierwiastków, np. lakonicznych opisów rodem z dzieł Denisa Diderota oraz wyrachowanego rozsądku, jak i pełnych dynamiki obrazów z historii Polski, gorących uczuć, czy żarliwej religii.
Przypisy
Kategoria:Polskie poematy Kategoria:Utwory literackie z 1818