Budynek thumb|Publiczność przed otwarciem wystawy, pawilon polski, 56. Biennale w Wenecji (02) thumb|Audiodeskrypcja budynku Pawilonu Polskiego w Wenecji Pawilon Polski to budynek wystawienniczy, który służy prezentacji wystaw podczas Biennale Sztuki i Biennale Architektury w Wenecji. Jest częścią modernistycznego kompleksu pięciu pawilonów, zaprojektowanych jako jedna całość. Znajduje się na wąskiej wysepce Św. Heleny, będącej częścią terenu ekspozycyjnego Giardini della Biennale, czyli ogrodu Biennale.
Kompleks, w którym umieszczony jest Pawilon Polski, został wzniesiony w 1932 roku według projektu włoskiego architekta Brenno Del Giudice. Projekt łączył historyzm z modernizmem w stylu charakterystycznym dla Włoch w latach 30. dwudziestego wieku. Bryły budynków miały reprezentować siłę i władzę, przy zachowaniu pewnej elegancji i nawiązaniu do tradycji. W przeciwieństwie do większości pawilonów, Pawilon Polski, zaprojektowany przez włoskiego architekta, nie odzwierciedla narodowego stylu.
Do każdego z pięciu pawilonów prowadzi osobne wejście od frontu. Wejściom towarzyszą napisy w języku włoskim: Polonia, Rumunia, Venezia, Egitto, Yugoslavia. Pawilon Polski sąsiaduje z Pawilonem Miasta Wenecja po lewej stronie i Pawilonem Rumuńskim po prawej stronie. Przy budynku rosną wysokie drzewa piniowe.