drogi lądowe były błotniste, drogi wodne zablokowane, a wojsko szwedzkie cierpiało głód. Celem Polaków było zablokowanie Szwedów w widłach Wisły i Sanu, a następnie wygłodzenia i zniszczenia sił przeciwnika. Oddział Czarneckiego skierował się na Sandomierz, a chorągwie pod komendą Jacka Szemberka, Aleksandra Koniecpolskiego i Jana Fryderyka Sapiehy rozłożyły się na południowy wschód od Baranowa.
Bitwa W nocy z 2 na 3 kwietnia 1656 roku Karol Gustaw skierował się z wojskiem w stronę Baranowa Sandomierskiego, gdzie stały 24 chorągwie kwarcianych pod dowództwem Jana Sapiehy. Szwedzka rajtaria uderzyła na niespodziewających się ataku żołnierzy wojsk kwarcianych. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Szwedów; w jej wyniku zginęło 500 żołnierzy wojsk Sapiehy, wojska litewskie utraciły 4 sztandary, a wojska Karola Gustawa zdobyły żywność, z którą powróciły do obozu. Bitwa zakończyła się klęską wojsk litewskich. Wojska szwedzkie chciały skłonić Litwinów do obrony przeprawy przez Wisłę, tymczasem w dniach 4-5 kwietnia 1656 roku armia szwedzka przeprawiła się przez San po pokonaniu wojsk hetmana Pawła Jana Sapiehy.