W późnej starości Whang zaprzestała zresztą zupełnie wykonywania dawnych, skomplikowanych wzorów. Ich sporządzenie pozostawia swym uczennicom. Sama ogranicza się jedynie do wytatuowania na skórze trzech kropek, swoistego podpisu. Służyć ma on także jako symbol oraz dowód na autentyczność tatuażu.

Mimo okresowego spadku zainteresowania tradycyjną funkcją tatuaży w plemieniu Butbut czy też w ogóle wśród ludu Kalinga w wielu wioskach regionu wciąż odnaleźć można tatuażystów. Są to z reguły osoby starsze, zamieszkujące szczególnie miejsca w jakiś sposób łączone z tradycyjną, wysoce zrytualizowaną sztuką wojenną. Pośród nich Whang uznawana jest za jedną z najbardziej sprawnych i najbardziej kompetentnych artystek.

Tradycyjny kontekst społeczno-kulturowy Sztuka tradycyjnego tatuażu, której Whang poświęciła niemal całe życie, była pierwotnie wiązana przede wszystkim z rytualnym życiem społeczności. Podczas tatuowania artysta zazwyczaj śpiewał tak zwane ullalim (historie o bohaterach). Zlanie się w jedno bolesnego procesu tatuowania, śpiewu oraz treści opowiadanej historii miało pomóc tatuowanemu w nawiązaniu symbolicznego kontaktu z przodkami. Miało ten ukazywać fundamentalną jedność ciała, umysłu i ducha ludzkiego. Ullalim wykorzystywane przez Whang dotyczyło pochodzącego z Lubo mitycznego bohatera imieniem Banna.