Tatuaż jako końcowy produkt specyficznej aktywności artystycznej miał nieco inne konotacje w zależności od płci. Należący do plemienia mężczyźni uzyskiwali prawo do tatuażu dopiero gdy zabili wroga, udowadniając tym samym swą zdolność do obrony grupy. Później pojawiające się na ich ciele wzory miały tym samym pełnić funkcję ochronną, zapewniając wojownikom bezpieczeństwo w lokalnych konfliktach. Wskazywano też, iż w pewnym sensie były odpowiednikiem współczesnych odznaczeń za dzielność w boju. Kobiece tatuaże z kolei łączono głównie z plemiennym kanonem piękna, a także z płodnością. Tatuowani przez Whang starsi plemienia zapewniali zresztą o istnieniu kobiet, które zaszły w ciążę właśnie po otrzymaniu tatuażu z jej rąk.

Narzędzia oraz technika pracy Zazwyczaj przed przystąpieniem do pracy Whang wykonywała próbne uderzenie. Sprawdzała w ten sposób, czy krew potencjalnego tatuowanego jest dobra, innymi słowy czy spełnia przepisane tradycją wymogi. Jeśli jej barwa była ciemnoczerwona, a sam wyciek minimalny, rozpoczynało się tatuowanie. Jeśli jednak zainteresowany kichnął, Whang wstrzymywała się, a sama sesja była przekładana. W wierzeniach ludu Kalinga kichnięcie uznaje się bowiem za zły znak, wskazujący na rychłą śmierć członka rodziny. Celem wspomnianej próby krwi było nie tylko swoiste wybadanie sytuacji.