Łączy się też z jednoczesnym wręczeniem artyście nagrody Gawad sa Manlilikha ng Bayan.
Wizerunek oraz miejsce w kulturze Whang-od zapisała się na trwale zarówno w filipińskiej, jak i światowej kulturze. Jej szeroka rozpoznawalność sięga ostatnich lat XX stulecia. Przez liczne źródła określana jest mianem ostatniej tradycyjnej tatuażystki swego ludu. W oczywisty sposób mija się to z prawdą. Takie podejście, obecne zwłaszcza w mediach oraz publikacjach zachodnich, krytykuje się za reprodukowanie narracji o znikających kulturach prymitywnych. Dodaje się również, że powielanie takiego stereotypu odbiera podmiotowość oraz sprawczość tak samej Whang, jak i ludowi Kalinga, którego ta jest wreszcie częścią.
Popularność Whang jednak jednoznacznie wynika ze źródeł. Jej twarz pojawia się na licznych plakatach i pocztówkach. Zarówno sama Whang, jak i jej rodzinna wioska są bohaterami przynajmniej kilku zachodnich filmów dokumentalnych. Można wśród nich wymienić Tattoo Hunter: Kalinga of the Philippines (2007). Został on wyprodukowany dla kanału Discovery we współpracy z antropologiem Larsem Krutakiem. Badacz ten w 2010 opublikował ponadto obszerną pracę poświęconą nie tylko samej Whang, ale również tatuażom powstającym w jej rodzinnym regionie.