Pojedyncze gospodarstwo trobriandzkie tworzy zazwyczaj mąż, żona i ich dzieci i opiera się ono, według Malinowskiego, na równym podziale funkcji. Mężczyzna, jako prawowity mieszkaniec rodzinnej wsi, pełni rolę pana i właściciela domu, natomiast kobiecie i członkom jej rodziny przypada w udziale zadanie zaopatrywania gospodarstwa w żywność – poza tym stanowi ona prawnie, obok swojego brata, głowę rodziny, a także jest właścicielką licznych przedmiotów w chacie. W gospodarstwie obowiązuje ściśle określony podział pracy – do obowiązków kobiet należy gotowanie (poza przypadkami, gdy mężczyzna przebywa poza domem), noszenie ciężarów na głowie oraz zaopatrywanie chaty w wodę, mężczyźni natomiast zobowiązani są do czynnego udziału w opiece nad dziećmi (obejmującego opiekę nad nimi, mycie, dbanie o ich ogólną czystość oraz karmienie papką z jarzyn). Jak pisze Malinowski: „tryb normalnego dnia w typowej zagrodzie trobriandzkiej zmusza członków rodziny do bliskich kontaktów – sypiają w jednej izbie, wspólnie jedzą oraz wspólnie spędzają większą część czasu przeznaczonego na pracę lub wypoczynek”. W obrębie jednej rodziny występuje między ludźmi znaczna zażyłość stosunków.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Trobriandczycy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.