W 1983 Leszek Bugajski, podobnie jak Smuszkiewicz, ocenił, że autorka „dość naiwnie fantazjuje” o społeczeństwie szczęśliwie utopijnym.
W 1987 Oramus określił ją jako „płód na poły grafomański, na poły dezawuujący gatunek” i przedwczesny debiut, a także „potworek” (dodatkowo podkreślając to wykrzyknikiem „tfu, tfu”). Podał również ten właśnie tytuł jako argument na słabość serii „Fantazja–Przygoda–Rozrywka”, twierdząc, że „żaden z szanujących się wydawców nie opatrzyłby swoim znakiem takiego towaru”.
W latach 2007 i 2009 Adam Mazurkiewicz, podając tekst jako przykład twórczości grafomańskiej, stawia tezę, że powieść była „osobliwą próbą powrotu do poetyki socrealistycznej”. Naukowiec określa także utwór mianem literatury „o znikomej wartości artystycznej” i „mimowiedzną groteską”. Podobnie jak Mazurkiewicz, w 2020 Bogdan Trocha uznał powieść za wpisującą się w nurt twórczości socrealistycznejTrocha, Bogdan. "Polityczne aspekty współczesnej polskiej literatury popularnej." Artistic Culture. Topical Issues 16, no. 2 (2020).