Od 1960 do 1961 roku był najpierw dyrektorem działu, a następnie od 1961 do 1966 roku zastępcą dyrektora programowego Radia Bremen, jednocześnie od 1964 roku był członkiem Komisji Historycznej ARD, a do sierpnia 1967 roku był również szefem redakcji kultury tej telewizji.
Od 1968 roku mieszkał w Wagrain w salzburskim Pongau na przełęczy między doliną Salzach a doliną Enns, gdzie sprowadzila go przyjaźń z Waggerlem. Z okazji jego 70. urodzin 10 grudnia 1967 roku Besch wydał broszurę „Heinrich Waggerl – genauer betrachtet” (Heinrich Waggerl – spojrzenie z bliska). Trzy lata po śmierci Waggerla opublikował również jego spuściznę.
Lutz Besch był członkiem (Towarzystwa Literatury i Sztuki „Der Osten”), Fundacji Kulturwerk Schlesien, Engadiner Kollegium i P.E.N. (Austria).
Działalność literacka Jako pisarz, Besch skupiał się na formie narracji, począwszy od tomu „Immer nach Hause” aż do zbioru 52 opowiadań opublikowanych w 1986 roku pod tytułem „Augenblicke”. W swoich książkach wspominał Górny Śląsk, który był mu szczególnie znany z dzieciństwa, ale także na czasach, które poznał z tradycji rodzinnych.