Zamek w Kiesi () – zamek zakonny z 1. połowy XIII wieku w Kiesi na Łotwie, rozbudowywany do XVI wieku, zachowany w stanie ruiny, częściowo zrekonstruowany.

Historia Inicjatorami budowy byli Kawalerowie Mieczowi. Zamek wznoszono w latach 1207–1209. Służył jako siedziba wielkiego mistrza zakonu, a miasto stanowiło stolicę podbitych przez zakon ziem Inflant. Na zamku rezydowało ponad 40 wielkich mistrzów, w tym mistrz zakonu krzyżackiego Wolter von Plettenberg.

Twierdza była rozbudowywana i modernizowana do XVI wieku. Uległa znacznemu zniszczeniu podczas wojen w latach 1577–1578 oraz w 1703 roku, gdy podczas III wojny północnej zniszczyli go Rosjanie. Stopniowo zamek stał się ruiną. Został częściowo zrekonstruowany. Na miejscu podzamcza wschodniego wzniesiono pałacyk w 1777 roku dla grafa (tzw. nowy zamek). Budynek mieści Muzeum Sztuki i Historii Miasta Kieś, w którym prezentowane są artefakty archeologiczne z okolic Kiesi, jak i znaleziska z terenu samego zamku. Architektura Twierdza na planie nieforemnego czworoboku z trzeba basztami w narożach i narożną kaplicą była otoczona fosą. Baszty i kaplica były połączone budynkami o trzech kondygnacjach, co tworzyło zamknięty dziedziniec z arkadowymi podcieniami. Dominantą architektoniczną zamku jest duża wieża południowa na planie koła, nakryta stożkowym dachem.