Wykonywane utwory nawiązywały do tematu opracowywanego w danym czasie projektu architektonicznego. W okresie okupacji (1941–1944} szkołę ukończyło ok. 250 uczennic. Wiele z nich wraz z szeregiem wykładowców wzięło udział w powstaniu warszawskim, nierzadko z poświęceniem życia. Zginął m.in. jeden z nauczycieli dr inż. Józef Zaczek.
Po wojnie działalność szkoły została wstrzymana. Przerwa w funkcjonowaniu trwała do 1957. Wtedy to Władysław Jastrzębski po kilkuletnich staraniach i zmaganiach z władzą ludową ponownie ją otworzył. Placówka działała w kilku lokalizacjach, m.in. w gmachu Zasadniczej Szkoły Rzemiosł Budowlanych przy ul. Młynarskiej 43. Po śmierci Jastrzębskiego w 1958 z wyboru grona pedagogicznego następnym dyrektorem szkoły został również architekt – Konstanty Kokozow. Dzięki jego zabiegom i osobistej pracy nad projektem budynku szkoła w 1965 przeniosła się do własnej siedziby przy ul. Przyrynek 9. Mieści się tam obecnie w zmienionej formie jako państwowe, koedukacyjne Technikum Architektoniczno-Budowlane im. Stanisława Noakowskiego.